ملی‌پوش پرش خرک ایران می‌گوید که می‌خواهد در مسابقات جهانی بلژیک رکوردی را به ثبت برساند که برای مدال گرفتن در بازی‌های آسیایی 2014 اینچئون شرایط بهتری داشته باشد.

محمد رمضان‌پور در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) اظهار کرد: با این‌که اردوها در ماه مبارک رمضان تعطیل شده اما ما تمرینات مشخصی داریم. من و سعیدرضا کیخواه هر روز سه ساعت زیر نظر مربیان تیم ملی در خانه ژیمناستیک تمرین می‌کنیم. از آن‌جایی که در سال بعد از المپیک قوانین ژیمناستیک تغییر می‌کند و کشورهای صاحب نام از مهره‌های جدیدی استفاده می‌کنند نمی‌توانم تخمین بزنم که چه نتیجه‌ای می‌گیریم. ما رقبایمان را نمی‌شناسیم اما خوب تمرین کرده‌ایم. اطمینان دارم که نتایج ما کمتر از مسابقات قهرمانی آسیا نخواهد بود.

وی افزود: رقابت‌های جهانی به صورت انفرادی برگزار می‌شود. بنابراین تمرکزمان روی پرش خرک است. خناری‌نژاد و کیخواه در ماده‌های دارحلقه و خرک حلقه هم شرایط بسیار خوبی دارند. ما برای بازی‌های آسیایی اینچئون برنامه داریم. این بازی‌ها کمتر از مسابقات جهانی و المپیک برای ژیمناستیک نیست؛ چرا که کشورهای صاحب نام حضور دارند. بنابراین ارزش مدال این بازی‌ها بسیار چشمگیر است.

رمضان‌پور که برای تامین مخارج زندگی‌اش در یک فروشگاه لوازم ورزشی کار می‌کرد در این‌باره به ایسنا گفت: مصدومیت مچ پایم با حمایت فدراسیون و فیزیوتراپی و آب‌درمانی خوب شده و خوشبختانه مشکل خاصی از نظر بدنی ندارم. مشکل ما فقط مسائل مالی است. ورزشکار ملی که در سال 3-4 میلیون تومان پول می‌گیرد باید چه‌کار کند؟ من قبلا تمام‌وقت در یک فروشگاه ورزشی کار می‌کردم اما حالا برای حضور در تمرینات تیم ملی مجبور شدم پاره‌وقت به سر کار بروم. ماهیانه 450 هزار تومان حقوق می‌گیرم. حقوقم از یک کارگر هم کمتر است. اگر لیگ ژیمناستیک قوی باشد همه‌ی فکر و ذکر من می‌شود ورزش. حالا من ورزشکار ملی هستم، وای به حال ورزشکاران عادی که هیچ پولی نمی‌گیرند! من از همه‌ی رسانه‌ها و مسوولان خواهش می‌کنم که به ژیمناستیک توجه کنند. 4-5 سال است که قرار است مسوولان سالن همجوار فدراسیون را به ژیمناستیک بدهند. نامه‌نگاری‌های زیادی شده، یک بار می‌گویند می‌دهیم و یک بار می‌گویند یک مسوول امضا نمی‌کند که سالن به فدراسیون تحویل داده شود! این یعنی بی‌عدالتی.

عضو تیم ملی ژیمناستیک درباره برگزاری رقابت‌های لیگ سال گذشته در سال 92 اظهار کرد: وقتی لیگ برمی‌گردد ژیمناست‌ها باانگیزه می‌شوند هرچند مبلغ قراردادها بسیار کم است و اصلا قابل گفتن نیست اما تا حدودی ژیمناست‌ها را از نظر مالی تامین می‌کند. باید از فدراسیون تشکر کنم که با هزینه‌ی خودشان دو مرحله‌ی باقی‌مانده از لیگ سال گذشته را برگزار کردند. در این دوره تیم آلومینیوم هرمزگان برای اولین بار در مسابقات حضور پیدا کرد. حضور این اسپانسر جدید را در ژیمناستیک به فال نیک می‌گیریم؛ چون واقعا مشکل داریم. مهجوریم و رنج می‌بریم. حضور این اسپانسرها می‌تواند نقطه عطفی برای ژیمناستیک باشد.

وی افزود: اسپانسرها به دنبال تبلیغات برای خودشان هستند. وقتی منفعتی داشته باشند و بدانند که دیده می‌شوند حمایت می‌کنند. صدا و سیما و رسانه‌ها رابطه‌ی مستقیمی با حضور اسپانسرها در یک رشته‌ی ورزشی دارند. چاره‌ی نجات ژیمناستیک هم دست صدا و سیما است. برعکس شعارهایی که درباره‌ی ورزش‌های مادر می‌دهند، ما نمی‌بینیم که مسابقات دوومیدانی، ژیمناستیک یا شنا در تلویزیون ایران پخش شود. ملی‌پوشان لیگ برتری بین یک تا سه میلیون قرارداد دارند. یکی دو نفر هم 6-5 میلیون می‌گیرند! این مبالغ قابل گفتن نیست. وزارت ورزش از والیبال، بسکتبال و فوتبال خیلی حمایت می‌کند. بودجه‌ی تیم‌های استقلال و پرسپولیس میلیاردی است؛ در صورتی که بودجه‌ی فدراسیون ژیمناستیک به 500 میلیون هم نمی‌رسد؛ این یعنی نابرابری و بی‌عدالتی. چرا ورزش مادر و المپیکی ژیمناستیک یک صدم یک باشگاه بودجه ندارد؟ اگر باشگاه‌های سرخابی شخصی بودند جای اعتراضی نبود اما وقتی از پول بیت‌المال هزینه می‌شود عادلانه نیست.

رمضان‌پور با انتقاد از عدم حضور تماشاگران در لیگ ژیمناستیک تصریح کرد: متاسفانه در لیگ ما هیچ تماشاگری نیست. یک نفر از بزرگان ورزش که تصمیم‌گیرنده هستند در مسابقات ما حاضر نشدند. حضور رسانه‌ها هم ضعیف بود. زمانی بسکتبال بهتر از والیبال بود اما حالا والیبال خودش را بالا کشیده و از فوتبال هم چیزی کم ندارد. امروز با فدراسیون والیبال قراردادهای میلیونی می‌بندند. این‌که رییس‌جمهور بعد از راهیابی تیم فوتبال به جام جهانی به همه‌ی بازیکنان مجوز وارد کردن ماشین خارجی داد واقعا به من برخورد. فوتبالیست‌ها قراردادهای میلیاردی می‌بندند و پاداش میلیاردی می‌گیرند. این یعنی چه که ورزشکار ملی‌پوش 2 میلیون تومان در لیگ برتر قرارداد ببندد؟ این بی‌عدالتی نیست؟! در ژیمناستیک، ژیمناست‌ها در شش رشته ورزش می‌کنند یعنی به اندازه‌ی شش ورزشکار تخصص دارند. متاسفانه مسوولان ورزش چشمشان را بسته‌اند. ما هم از گفتن این حرف‌ها خسته شده‌ایم. با این اوصاف اگر یک ژیمناست بخواهد تشکیل خانواده بدهد تکلیفش چیست؟ آن هم وقتی که برای تامین هزینه‌های شخصی خودش مشکل دارد!